[ 7 ] و اين خوراك گونه‌اى از عذاب دوزخ است ، چه هيچ سود خوراكى ندارد و جايگزين ياخته‌هاى نابود شده نمىشود ، و گرسنگى را رفع نمىكند . / 66 « لا يُسْمِنُ وَ لا يُغْنِي مِنْ جُوعٍ - نه فربه مىكند و نه گرسنگى را از ميان مىبرد . » اگر از خوردن مال حرام در دنيا خوددارى مىكردند ، در آخرت گرفتار ضريع نمىشدند . [ 8 ] در طرف ديگر اهل بهشت را به بهترين صورت مىبينيم : « وُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ ناعِمَةٌ - و چهره‌هايى در آن روز به نعمت پرورده است . » نعمت چندان فراوان بوده است كه در چهره‌هاى ايشان آثار نعمت مشاهده مىشود . مگر نعمت چنان نيست كه چون به كمال خود برسد در صورت آشكار مىشود . [ 9 ] و از رخساره‌هاى ايشان خرسندى از آنچه در دنيا كرده بودند آشكارا ديده مىشود ، چه پايان و نتيجهء كار نيك خود را ديده‌اند . « لِسَعْيِها راضِيَةٌ - كه از كوشش خود خرسندند . » [ 10 ] آيا مىدانى كه در كجا سكونت دارند ؟ در بلنديهاى بهشت و در سايهء درختان آن : « فِي جَنَّةٍ عالِيَةٍ - در بهشت برين . » كه بهشت در مقامى عالى است ، و آتش در دركات پايين و فرو افتاده . [ 11 ] و چون نفس به خرسندى و تن به ميوه‌ها و سايه‌هاى درختان خرم و پايگاه بلند اطمينان و آرامش پيدا كند ، به امن و امانى نياز دارد كه آنان در اين جا به بهترين صورت مىيابند ، نه تعدى وجود دارد و نه ستمگرى و نه فريبكارى و نه مكارى ، و بلكه نه كلمات نادرستى كه به مقدسات ايشان بىاحترامى كند ( همچون كلمات شركى كه در دنيا آزارشان مىداد ) يا به خودشان اسائهء ادب باشد ( همچون فحش و لعن و غيبت و تهمت و مانندهاى آنها ) و نه حتى كلمات بيهوده ( كه ناچيزان / 67 اوقات خود را بىفايده با آنها تلف مىكنند ) ، هرگز . . . آنان در صلح و